กลอน..พาไป

นำเอากลอนภาษาถิ่นมาให้เพื่อน ๆ ได้ระลึกถึง คำบางคำที่เคยพูด เคยใช้กัน มาให้อ่าน เผื่อบางคนไปอยู่ถิ่นอื่น มีครอบครัว มีลูก ก็พูดภาษาอื่น อยากให้ระลึกถึงคำที่เคยใช้ ก็แค่นั้นเอง อย่าลืมภาษาบ้านเรานะ คัดมาจากคำประพันธ์ ของ น.อุไรกุล บางตอน

ขอขึ้นต้นด้วยคำว่า ทำพรื่อ

คำนี้คือ ทำอย่างไร ไฉนหนา
น้ำครำใต้ถุนเรียก ขี้กรา
หวันเวลา คือใกล้คำอยู่รำไรล
อยู่ไม่สุข ว่าปัดปัด หรือกายหลาย
ปรับเอาค่าเสียหายเรียกว่าไหม
ได้แรงอก คืออร่อย หรือสะใจ
ไช่ ทำไม กัด ว่าแกล็ด เหน็ดคือชา
...................................................

เด็กขี้แยว่า ทำแส หรือทำยด
น้ำตาลรสหวานเข้ม เรียกว่า ผัง
บิดเนื้อเรียกว่า เม็ด เอ็ดว่า ดัง
ช่างว่า ชั่ง เสียงดังครืนว่า ดังทึง
ตะกี้ว่า เดียวใจ หรือแรกเดียว
ขึ้นพองเขียว เรียวกว่า พองหลึ้งตึ้ง
เสีงของตกดังตึงว่า ดังตืง
ตดดัง ทื่ง มูสัง ว่าชะมด
...................................................

แตกฉานซ่านเซ้น ว่า แฉกแวกฉายวาย

หมาดุว่า หมาร้าย อย่าเข้าบ้าน

ร้านก้าน คือ เกะกะ หรือระราน

ทำการ คือแต่งงานการวิวาห์

โรคไส้เลื่อนเรียง ลงฝัก หรือไข่อุ้ง

เสี้ยว เรียก ซุง สักตะว่าเรียกว่า หวา

เงินค่าจ้างแสดงหนังโนรา

หรือขวัญข้าวหมอรักษาเรียกว่าราด

....................................................

เล็กเล็กน้อยน้อยว่า นุ้ยน้ยหีดหีด

ผักกะเฉดเรียก ผักฉีด หลีด คือ เสลศ

ทุเรียนน้ำนั้นเรียกว่า เรียนเทด

จั้นติ คือสังเกต หรือสนใจ

ยาฉุนว่า ยาเมา เบาว่าหนอย

เหื้อย หรือ ห้ง แปลว่าหงอยไม่แจ่มใส

อ้ายแมวฟัง อย่าเพิ่งตกกะใจ

แล้วอิมีตอนใหม่ให้อ่านกัน

....................................................

นำเสนอโดย คนรักครอบครัว